γράφει η Μαρία Τουτούνη, Κοινωνική Λειτουργός
Υπάρχουν μητέρες που δεν αρρωσταίνουν. Όχι επειδή δεν αγγίζονται από την ασθένεια, αλλά επειδή δεν τους επιτρέπεται να λυγίσουν. Στέκονται δίπλα στο παιδί τους, μέσα σε θαλάμους νοσοκομείων, σε διαδρόμους αναμονής, σε ημέρες που μοιάζουν να μην τελειώνουν ποτέ. Και ενώ το σώμα του παιδιού δίνει τη μάχη, η ίδια δίνει μια άλλη, σιωπηλή, αδιάκοπη, εξίσου απαιτητική.
Η μητέρα, σε αυτές τις συνθήκες, γίνεται το κέντρο βάρους του κόσμου του παιδιού. Η θεωρία της προσκόλλησης τη περιγράφει ως «ασφαλή βάση»- το σημείο στο οποίο το παιδί επιστρέφει για να νιώσει προστασία. Όταν η ασθένεια εισβάλλει, αυτή η ανάγκη εντείνεται. Το παιδί δεν ζητά μόνο φροντίδα, ζητά σταθερότητα, νόημα, ελπίδα. Και η μητέρα καλείται να τα προσφέρει, ακόμη κι όταν η ίδια παλεύει να τα κρατήσει μέσα της.
Έτσι, η παρουσία της αποκτά μια ιδιαίτερη ποιότητα. Δεν είναι μόνο πρακτική, δεν είναι μόνο η φροντίδα, τα φάρμακα, οι οδηγίες. Είναι η φωνή που παραμένει ήρεμη, το βλέμμα που καθησυχάζει, το άγγιγμα που λέει «είμαι εδώ». Αυτή η σταθερή παρουσία και η αδιάκοπη αγάπη της βοηθούν το παιδί να αντέξει τον φόβο του, να βρει μια αίσθηση ασφάλειας ακόμη και μέσα στο άγνωστο.
Και όμως, αυτή η δύναμη δεν είναι ανεξάντλητη.
Πίσω από τη σταθερότητα που προσφέρει, η μητέρα συχνά βιώνει έντονη ψυχική επιβάρυνση. Το «φορτίο φροντιστή» δεν αφορά μόνο την κούραση, αλλά και την ευθύνη, την αβεβαιότητα, την ανάγκη να παίρνει αποφάσεις μέσα σε συνθήκες πίεσης. Η καθημερινότητά της διαμορφώνεται γύρω από το απρόβλεπτο. Δεν υπάρχουν βεβαιότητες, μόνο πιθανότητες.
Και παρ’ όλα αυτά, συνεχίζει.
Συνεχίζει να ελπίζει, να φροντίζει, να στηρίζει.
Όχι επειδή δεν φοβάται, αλλά επειδή η αγάπη της υπερβαίνει τον φόβο.
Μέσα σε αυτή τη διαδρομή, η μητέρα δεν γίνεται πιο δυνατή με τον τρόπο που συχνά φανταζόμαστε. Δεν παύει να φοβάται, δεν συνηθίζει τον πόνο, δεν βρίσκει πάντα απαντήσεις. Μαθαίνει, όμως, να συνεχίζει ακόμη και μέσα στην αβεβαιότητα. Να ξυπνά κάθε μέρα και να είναι εκεί. Να κρατά το χέρι του παιδιού της, ακόμη κι όταν το δικό της τρέμει. Να βρίσκει φως μέσα σε δύσκολες ημέρες.
Και ίσως αυτή να είναι η πιο αληθινή μορφή δύναμης. Όχι το να μην λυγίζεις ποτέ, αλλά το να επιστρέφεις. Να στέκεσαι ξανά. Να παραμένεις.
Η μητέρα δεν είναι μόνο σύμβολο δύναμης. Είναι άνθρωπος. Με όρια, με φόβους, με στιγμές που λυγίζει- ακόμη κι αν δεν το δείχνει. Και ακριβώς γι’ αυτό, η παρουσία της είναι τόσο πολύτιμη. Γιατί επιλέγει, ξανά και ξανά, να στέκεται εκεί.
Αυτή τη Γιορτή της Μητέρας, ίσως αξίζει να δούμε πέρα από τα προφανή. Να αναγνωρίσουμε όχι μόνο την αγάπη, αλλά και την αντοχή. Όχι μόνο τη φροντίδα, αλλά και τη σιωπηλή μάχη που δίνεται καθημερινά.
Γιατί υπάρχουν μητέρες που δεν νοσούν, αλλά κρατούν όρθιο έναν ολόκληρο κόσμο.
Και αυτές οι μητέρες δεν χρειάζονται μόνο ευχές.
Χρειάζονται να τις δούμε. Να τις ακούσουμε. Να τις στηρίξουμε.
Γιατί χωρίς εκείνες, καμία μάχη δεν θα μπορούσε να δοθεί με τον ίδιο τρόπο.
