Μαρτυρίες

Μαμάδες και Μπαμπάδες στην Ογκολογία…

Μαμάδες και Μπαμπάδες στην Ογκολογία…

Καθώς είμαστε απορροφημένοι στην γεμάτη διάφορες έγνοιες καθημερινή ρουτίνα της πεζής μας σημερινής πραγματικότητας, χτυπάει το κινητό. Ο αριθμός γνωστός. Η φωτογραφία του συνομιλητή, αλλάζει τον τρόπο λειτουργίας σου. Ο χρόνος σταματά και όλα όσα έκανες φαίνονται σε αργή κίνηση.…
Τι δίνει νόημα στην ζωή σας;

Τι δίνει νόημα στην ζωή σας;

Τι δίνει νόημα στην ζωή σας; Το διάβασμα ενός βιβλίου; Μια βόλτα στην παραλία; Το κατοικίδιο σας; Η οικογένεια σας; Η αγκαλιά των παιδιών σας; Μην τα ξεχνάτε ποτέ αυτά. Και μην τα θεωρείτε δεδομένα. Να τα κάνετε κάθε μέρα.…
Ο Γιώργος και ο σκύλος του…

Ο Γιώργος και ο σκύλος του…

γράφει η μαμά του Γιώργου “O Γιώργος νόσησε, όταν ήταν τριών ετών. Διαγνώστηκε τον Ιανουάριο του 2014 με όγκο στο κεφάλι. Πώς το καταλάβαμε; Είχε πρωινούς εμετούς. Ήταν η περίοδος που είχε ξεκινήσει τον παιδικό σταθμό και όλοι μου έλεγαν…
Γράμμα σε σένα αγαπημένε/η μου που βρίσκεσαι δίπλα από το παιδί σου στο παιδοογκολογικό…

Γράμμα σε σένα αγαπημένε/η μου που βρίσκεσαι δίπλα από το παιδί σου στο παιδοογκολογικό…

Αγαπημένε μου φίλε/η Ξέρω ότι το τελευταίο πράγμα που έχεις όρεξη να κάνεις αυτές τις ώρες, είναι να διαβάζεις γράμματα. Ξέρω, ακόμα, ότι είσαι κουρασμένος και ξενυχτισμένος με την απελπισία να βρίσκει απάνω σου πρόσφορο έδαφος. Ξέρω ότι οι στιγμές…
Ελλάς, η χώρα των…θυμάτων

Ελλάς, η χώρα των…θυμάτων

“Κύριοι Υπουργοί με μεγάλη απογοήτευση διάβασα τον νέο προσδιορισμό ποσοστών αναπηρίας και διαπίστωσα ότι με αυτά τα ποσοστά που έχετε βγάλει, θα πρέπει ο ανάπηρος να είναι ένα βήμα πριν τον τάφο για να παίρνει το «φιλοδώρημα σύνταξη». Όμως θα…
Εικοσάχρονη αναζητά την θεραπεία για το Νευροβλάστωμα…

Εικοσάχρονη αναζητά την θεραπεία για το Νευροβλάστωμα…

Κάθε μέρα στα εργαστήρια της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Washington, γίνονται μικρά βήματα για να απαντηθούν μεγάλα ερωτήματα. «Ψάχνουμε να βρούμε πώς η φλεγμονή επηρεάζει τα βλαστοκύτταρα του αίματος», μας λέει η Dr. Laura Schuettpelz, βοηθός καθηγήτρια Παιδιατρικής. Η…
Μιλάω κι εγώ…

Μιλάω κι εγώ…

“Μου ζήτησες να γράψω λίγα λόγια για τους γονείς των παιδιών που πέρασαν ή περνούν καρκίνο…πώς το βλέπω… Δυσκολεύτηκα πολλές μέρες να το κάνω. Ακόμα δυσκολεύομαι. Νιώθω κάπως ανίκανη. Περίεργα… κάπως… Δεν είναι εύκολο να μιλήσεις για τον καρκίνο των…
Ένας χρόνος μετά και μια επέτειος…

Ένας χρόνος μετά και μια επέτειος…

Κλείνοντας σήμερα 4 χρόνια από την ημέρα του γάμου μου, από την μια χαίρομαι πολύ από την άλλη δυσκολεύομαι να αντιμετωπίσω την πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που μπήκε στην ζωή μου σαν σεισμός ανατρέποντας ολόκληρη την ζωή μου. Η διάγνωση πέρυσι…
Η φίλη μου η Μένια…

Η φίλη μου η Μένια…

Πριν λίγες μέρες η Μένια, Μέν, όπως εδώ και χρόνια εγώ την αποκαλώ, μου ζήτησε να κάνω το πιο δύσκολο πράγμα…να γράψω αυτό το κείμενο! Να γράψω πως βίωσα από την μεριά μου την αρρώστια του παιδιού μας και λέω…
«Οι ήρωες που δεν το διάλεξαν ποτέ, γιατί θέλουν να είναι μόνο παιδιά…»

«Οι ήρωες που δεν το διάλεξαν ποτέ, γιατί θέλουν να είναι μόνο παιδιά…»

Η μαμά Ελένη γράφει στον Αντώνη της… “Ήρωας ή μαχητής είναι συνήθως οι λέξεις που συνοδεύουν τα παιδιά μας… για μένα είναι μόνο παιδιά… Κανένα παιδί δεν διάλεξε να γίνει ήρωας ή να παλέψει με τον καρκινο-τέρας, γιατί είναι απλά…
Η δίχρονη κόρη μου τα έβαλε με τον χειρότερο της εφιάλτη.

Η δίχρονη κόρη μου τα έβαλε με τον χειρότερο της εφιάλτη.

Ήταν 8 Αυγούστου, όταν σε ένα παιδικό πάρτι γενεθλίων είδα το παιδί μου να καταρρέει. Άλλαξε το χρώμα της και ένας ξαφνικός πυρετός με έκαναν να καταλάβω ότι το παιδί έπρεπε να μεταφερθεί επειγόντως στo νοσοκομείο. Βεβαία ποτέ κανένας γονιός…
Λίγο ακόμα….

Λίγο ακόμα….

Μετά από 4,5 χρόνια αγώνα ενάντια στον καρκίνο ο Αντώνης απέδειξε, άλλη μια φορά, ότι η δύναμη του είναι αστείρευτη. Εχθές τον καμάρωσα πρώτη φορά στην σχολική γιορτή. Τα συναισθήματά μου; Υπερηφάνεια, συγκίνηση, αγάπη, θαυμασμός, για το αντράκι μου που…
Η Meg, οι εσπαντρίγιες, ο Zac

Η Meg, οι εσπαντρίγιες, ο Zac

Οι Zaccys δημιουργήθηκαν το 2012 από τη χειρούργο οφθαλμίατρο Dr. Meg Cope, όταν ο μικρότερος γιος της Zac διαγνώστηκε με λευχαιμία. Χωρίς δεύτερη σκέψη η Dr.Cope αποφάσισε να διακόψει την καριέρα της προκειμένου να είναι δίπλα του και αφοσιώθηκε στην…
Εξομολόγηση ενός μπαμπά

Εξομολόγηση ενός μπαμπά

Στον μικρόκοσμο που ζούμε υπάρχουν δυο διαφορετικοί και διακριτοί κόσμοι. Χωρίζονται με μία λεπτή γραμμή και από μια πρόταση: «Το παιδί σου έχει καρκίνο». Το άκουσμα αυτής της πρότασης σηματοδοτεί την αφετηρία για ένα ταξίδι γεμάτο δοκιμασίες και εναλλαγές έντονων…
Βίρα τις άγκυρες!

Βίρα τις άγκυρες!

Το www.karkinaki.gr μου έχει προσφέρει πολλά. Τα πιο σημαντικά είναι η γνωριμία μου με ανθρώπους. Με ανθρώπους που νοιάζονται για το παιδί μου, με ανθρώπους που θέλουν να συμμετέχουν στον σκοπό μας και να μας βοηθήσουν πραγματικά, με ανθρώπους που…
4 Χρόνια μετά…

4 Χρόνια μετά…

3/2/13. Η ημερομηνία που δεν θα ξεχάσω ποτέ, όσα χρόνια και αν περάσουν. 3/2/17 σήμερα και έχουν περάσει 4 χρόνια. Πολλά τα χρόνια. Και ακόμα πιο πολλά αυτά που έχει περάσει ο Αντώνης αυτό το διάστημα. Μια διάγνωση, που έσκασε…
Ανοικτή Επιστολή Διαμαρτυρίας

Ανοικτή Επιστολή Διαμαρτυρίας

Δημοσιεύτηκε στο Βήμα του Ασθενή “Αξιότιμοι, με σεβασμό και κατανόηση στην κατάσταση που επικρατεί στην Χώρα μας (λόγω των μνημονιακών συνθηκών) και των αλλαγών που επιδιώκει να φέρει ο Ε.Ο.Π.Υ.Υ και το Υπουργείο Υγείας για εξορθολογισμό των παροχών Υγείας θα…
Η ιστορία μιας μαμάς που νόσησε από καρκίνο

Η ιστορία μιας μαμάς που νόσησε από καρκίνο

γράφει η Μαμά της Διονυσίας Μπορεί να ήμουν 35 χρονών αλλά η Τ- Λεμφοβλαστική Λευχαιμία με βρήκε μετά την γέννηση της κορούλας μου. Πριν ακόμα την δω να μιλάει, να περιπατάει μπήκα στον Ευαγγελισμό. Πρώτη επαφή με νοσοκομείο μετά το…
Πεθαίνει το κορίτσι με καρκίνο

Πεθαίνει το κορίτσι με καρκίνο

«Πριν από τη διάγνωση, είχα άγνοια. Τώρα σέβομαι τον παιδικό καρκίνο με τον τρόπο που του αξίζει, βλέποντας πολλά παιδιά και οικογένειες να διαλύονται από αυτόν», είχε γράψει τότε ο Αντι Γουίλαν. «Αν αυτή η φωτογραφία καταφέρει να κάνει τους…
Σπίτι μας…

Σπίτι μας…

“Μετά από δύο χρόνια επιστρέψαμε στο σπίτι μας, ο Δημήτρης μας, βρήκε ξανά τους φίλους του, άρχισε να παίζει, να χαίρεται, να κάνει όνειρα, να ζει φυσιολογικά. Τώρα είναι καλά και κάθε μέρα κερδίζει όλο και πολύ τη ζωή του.…